love me love my camera

เพื่อส่งมาให้ทางเมล์.....อ่านแล้วอยากให้ทุกคนได้อ่านบาง
.......................................
ส่วนที่หายไป..........
เมื่อไม่นานมานี้.. ฉันได้มีโอกาสอ่านหนังสือนิทานสำหรับเด็กเรื่องหนึ่ง
ชื่อ The missing piece meets the big O โดย Shel Silverstein
เป็นนิทานรูปภาพที่มีตัวเอกคือเจ้าชิ้นส่วนสามเหลี่ยมเล็กๆชิ้นนี้



เจ้าสามเหลี่ยมน้อย มีความเชื่อมั่นอยู่ในใจว่า
"ฉันคือส่วนที่หายไปของใครสักคน
ฉันจะรอใครคนนั้น เพื่อที่ฉันจะได้เติมเขาให้เต็ม
แล้วเราก็จะได้กลิ้งไปด้วยกันอย่างมีความสุข"

เจ้าสามเหลี่ยมน้อย ได้แต่เฝ้ารอคอยอยู่อย่างนั้น
มีชิ้นส่วนหลายชิ้นกลิ้งผ่านมาทักทาย



แต่ละชิ้นต่างมีความมุ่งมั่นอย่างเดียวกันว่า
"ฉันจะกลิ้งไปๆ ถึงจะทุลักทุเล
แต่ฉันจะกลิ้งไปหาส่วนที่ขาดหายไปของฉัน"
แต่ก็ไม่มีชิ้นใดเลยที่จะสามารถเติมกันได้เต็มพอดีกับสามเหลี่ยมน้อยตัวเอกของเรา

เล่ามาถึงจุดนี้ของเรื่อง
ลองถามตัวเองดูสิคะว่า คุณเป็นเหมือนชิ้นส่วนชิ้นไหนบ้างหรือเปล่า?
ชิ้นที่หนึ่ง ที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนที่หายไปของใครสักคน
หรือชิ้นที่สอง ที่กำลังวิ่งตามหาใครสักคนมาเติมเต็มชีวิต

คำตอบของคุณ ไม่ว่าจะเป็นชิ้นส่วนไหน
ก็มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ ความรู้สึกไม่สมบูรณ์ในตัวเอง
รู้สึกว่าชีวิตนี้ขาดอะไรไปสักอย่าง
ที่อาจจะทำให้การดำเนินชีวิตของคุณหยุดชะงักอยู่กับการรอคอย เหมือนเจ้าสามเหลี่ยมน้อย
หรืออาจจะดำเนินชีวิตไปได้อย่างทุลักทุเล เหมือนเจ้าวงกลมแหว่งๆ วงนั้น

นิทานเรื่องนี้เดินเรื่องไปจนถึงจุดหนึ่ง
ที่ในที่สุด เจ้าสามเหลี่ยมน้อยก็ได้พบกับชิ้นส่วนที่สามารถเติมเต็มกันได้พอดิบพอดี
เรื่องเหมือนจะจบลงอย่างแฮปปี้เอนดิ้ง
แต่นิทานก็ได้แสดงกฎของความไม่แน่นอนผ่านตัวละคร
เมื่อเจ้าสามเหลี่ยมน้อยค่อยๆโตขึ้นตามกาลเวลาที่ผ่านไป
จนทั้งสองชิ้นส่วนนั้นสวมกันไม่พอดีอีกต่อไปและต้องลาจากกันในที่สุด..

คำถามคือ แล้วเจ้าสามเหลี่ยมน้อยควรจะทำอย่างไรต่อไป?
ในเมื่อได้พบกับส่วนที่เติมเต็มกันพอดีแล้ว
แต่กลับไม่สามารถกลิ้งไปได้อย่างมีความสุขตลอดรอดฝั่งอย่างที่วาดฝันไว้?
คำตอบอยู่ที่ตัวละครตัวที่สามในนิทานเรื่องนี้ค่ะ :)

เจ้าสามเหลี่ยมน้อยนั่งคอยอยู่จนวันหนึ่งมีใครอีกคนกลิ้งผ่านมา
ใครอีกคนที่ดูต่างไป
แล้วการสนทนาก็เริ่มขึ้น



"เธอต้องการอะไรจากฉันหรือ?" เจ้าสามเหลี่ยมน้อยถาม
"เปล่า"
"เธอปรารถนาอะไรจากฉันหรือ?"
"ไม่มี"
"เธอเป็นใครกัน?"
"ฉันคือ Big O"
"ฉันคิดว่าเธอคือสิ่งที่ฉันเฝ้ารอคอย
บางทีฉันอาจเป็นส่วนที่หายไปของเธอ"
"แต่ฉันไม่มีส่วนไหนที่ขาดหายไปเลยนี่นา
ไม่มีตรงไหนที่เธอจะสวมเข้ามาได้หรอกนะ"
"แย่จังเลยนะ... ฉันแค่หวังว่าจะอาศัยกลิ้งไปกับเธอได้..."
"เธอกลิ้งไปกับฉันไม่ได้หรอก
แต่บางที เธออาจจะกลิ้งไปได้ด้วยตัวเอง"
"ด้วยตัวของฉันเองน่ะเหรอ?
เป็นไปไม่ได้หรอก ชิ้นส่วนอย่างฉันกลิ้งเองไม่ได้"
"เธอเคยลองแล้วเหรอ?"
"แต่ฉันมีมุมแหลมนะ
รูปร่างของฉันไม่เหมาะที่จะกลิ้งไปไหน"
"มุมสามารถสึกไปได้ รูปร่างก็สามารถเปลี่ยนได้เหมือนกัน
ฉันต้องไปแล้วล่ะ หวังว่าเราจะได้พบกันอีก..."
แล้ว Big O ก็กลิ้งจากไป

ได้คำตอบหรือยังคะ? :)

ตอนท้ายของเรื่อง สามเหลี่ยมชิ้นน้อยใช้ความพยายามสุดชีวิต
ค่อยๆยกตัวขึ้นยืนบนมุมแหลมๆของตัวเอง แล้วพับตัวล้มไปอีกข้าง

พยายามทำอย่างนั้นไปเรื่อยๆ จนมุมที่เคยแหลม มนขึ้น รูปร่างที่เคยเป็นเหลี่ยม กลมขึ้น
แล้วในที่สุด เจ้าสามเหลี่ยมน้อยก็สามารถกลิ้งไปได้ด้วยตัวเอง!

แล้วคุณล่ะคะ?
หากคุณเป็นคนหนึ่งที่เคยใช้ชีวิตแบบสามเหลี่ยมชิ้นนั้น
คุณพร้อมจะเปลี่ยนตัวเองแล้วหรือยัง?
เปลี่ยนความคิดที่ว่าชีวิตนี้จะไม่สมบูรณ์และไม่สามารถดำเนินไปได้
หากขาดใครสักคนที่เข้ามาเติมเต็มชีวิต
อดทนเพื่อจะลดกรอบที่จำกัดทางเดินของชีวิต
ยกตัวเองขึ้นจากการจมจ่อมอยู่กับการรอคอยอย่างไร้จุดหมาย
หยุดการตามหาและรอคอยสิ่งที่จริงๆแล้วคุณไม่จำเป็นต้องมี
หันกลับมาอีกทีคุณอาจพบว่า คุณกำลังกลิ้งไปได้ด้วยตัวเอง! 


อ้างอิง

๑. Silverstein, Shel, 
The Missing Piece Meets the Big O. 
New York: Harper Collins, ๑๙๘๑

๒. การเดินทางของส่วนที่หายไป, 
เชล ซิลเวอร์สเตน เรื่องและภาพ, 
ปลาสีรุ้ง แปล, สำนักพิมพ์บ้านบนต้นไม้, ๒๕๔๐.
..............................
ขอบคุณที่อ่าน....